Kazım Karagöz Şiirleri - Şair Kazım Karagöz

Çocuk, genç, ihtiyarlık, geçiyor perde perde,
Ebediyet bende dert, neler deva bu derde?

Kadın bir bilmecedir erkek ise düz yazı,
Düz yazıda bilmeceler de oluyor bazı.

Aklına gelir mi hiç? Ne olacak en sonda?
Çukurun nerde düşün otururken balkonda!

Düşmek de vardır, olsun, yanmam da düştüğüme,
Yandığım bu düşmemin girmesi hep düşüme...

Gelin demiş sındı yok, sındı nerdeki ana?
Dur namaza durayım demiş söylerim sana!

Dünya kocaman bir köy, hem bir de sahibi var,
Güttürüyor insanı hatta çobanlar da var.
Yüzde doksan dokuzun bundan bir haberi yok,
Siyonistin elinde gönüllü olmuş davar! ..

Salihlerden ol, yücel, geri kalma işinden,
Fakat peşinden koşma, dünya koşsun peşinden.

Dünya üç perde oyun, her yaşta ayrı sette,
Tekrarı, telafisi olamaz ahirette...

Kapitalist, komünist emir aldığı yer bir,
Hayalet halindedir görünmez hiç müstekbir.

Aşkın tarifi için kullanılmış kalp ve ok,
Pagan Eros'tan gelir fakat bunu bilen yok.