Tren sesinin bitmeyen ayrılık çığlığıyla
Vedalara sallanan, titreyen ellerin çokluğuyla,
Taşlı yolların, geçit vermeyen amansız yokluğuyla,
İstanbul, kayıp ruhların şehri.
Sesimin ulaşamayacağı uzakların yakınlığıyla,
Bir zamanlar atların nal seslerinin inlettiği meydanlarıyla,
İnsan yığınlarının uğuldadığı semalarıyla,
Yollarımız burada ayrılıyor,
Artık birbirimize iki yabancıyız.
Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa
Her şeyi evet, her şeyi unutmalıyız.
Her kederin tesellisi bulunur, üzülme.
Devamını Oku
Artık birbirimize iki yabancıyız.
Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa
Her şeyi evet, her şeyi unutmalıyız.
Her kederin tesellisi bulunur, üzülme.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta