Kül rengi bulutlar sarmış göğüs kafesini,
İzlemiş, tüm Ayı olmayan yalnız geceleri.
Sert rüzgarlarda kaybetmiş bedeninin dizginlerini,
Azgın nehirlerde kulaçlamış görmek için kaybettiğini.
Zirvesiz dağlara tırmanmış bulmak için benliğini,
Uçuruma çıkan yollarda koşmuş yakalamak için istediğini.
Her gece kaybolduğunda kurumuş göz bebekleri,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta