Kayıp Mevsim Gibiyim Şiiri - Hamit Atay

KAYIP MEVSİM GİBİYİM

Kayıp mevsim gibiyim…
Ne bahara yetişebildim,
Ne yazın gülüşüne dokunabildim.
Sonbaharın rengi içimde sarardı,
Kışın ayazı yüzüme çarptı,
Ama hiçbirine tam ait olamadım.
Kayıp mevsim gibiyim…
Bir yanım yağmur kokar hâlâ,
Diğer yanım güneşi arar sessizce.
Bir rüzgâr eser içimden,
Toplar dağılan heveslerimi,
Sonra yine savurur bilinmeyen bir yola.
Sanki beni biri unutmuş zamanın kıyısında,
Bir köşede kalmış yarım bir hikâye gibi.
Kimse okumamış, kimse tamamlamamış,
Ben kendimi okurken bile
Bazı cümleleri anlamlandıramamışım.
Kayıp mevsim gibiyim…
Gelişini bekleyen yok, gidişimi soran az.
Ne doğan güne sığabildim,
Ne batan güneş beni tanıdı.
Yaşadıklarım çok, anlatamadıklarım daha çok,
Bir tek yüreğim bilir içimdeki yerleri.
Bazen diyorum ki kendime:
“Bir gün biri çıkar, benim mevsimimi bulur mu?”
Yarım kalmış bahçemi yeşertir mi,
İçimde üşüyen çocuğu sarar mı?
Ama sonra bir yalnızlık iner omzuma,
Kabul ederim sessizce:
Ben kendimi tamamlamadan kimse tamamlayamaz beni.
Kayıp mevsim gibiyim…
Arasıra açarım, arasıra kapanırım,
Ama içimde hâlâ bir umut saklarım:
Belki bir gün, doğru kalpte
Mevsimim bulunur,
Ve ben de sonunda tamamlanırım.
Hamit Atay