Kayıp Cennetin Haritası

Nihal, bir ah çekti evren,
Sana uzanamadığım için yandı,
Mutluluk denen o sarp dağa tırmanamadık belki,
Çünkü bizim omuzlarımız,
Tüm dünyanın kederiyle ıslandı.

Biz ki, gölgesi düşmeyen bir ağacın yapraklarına,
Düşen çiy tanesinde bile,
Bir insanın gözyaşını gördük Nihal.
Bir çocuğun iç çekişi, binlerce fersah uzaktan,
Ciğerimizi dağladı.
Sokak kedisinin susuzluğu,
Kanadı kırık serçenin titreyişi,
Bizim sancımız oldu.
Bu yürek ki, fazla genişti, fazla yumuşak,
Bu sebepten kılıçlara karşı hep çıplak kaldı.

Ama bilir misin, aşkım,
İnsanın insana yanması,
O ilahî zayıflıktır belki de.
O duygu ki, metafizik bir köprüdür,
Senin nefesinle, bilinmeyen bir dertlinin nefesi arasında kurulan.
Biz, Nihal, hep o köprüde yaşadık.
Hep yandık, hem de nasıl…
Sadece senin ateşinle değil,
Güneş batarken bir teknenin ahşabının inlemesiyle,
Çorak toprağa düşen ilk damla yağmurun hasretiyle de.

Yaşamak, işte budur sevgilim.
Senin teninin sıcaklığında sevinmek,
Bir kitabın sayfasında düşünmek,
Bir kuşun kanadında sevmek.
Ve o vazgeçilmez sancıları duymak…
O sancılar ki, ruhun derin, erotik bir mırıltısıdır.
Sana dokunduğum an,
Evrenin tüm acısı ve tüm hazzı,
İki bedende billurlaşır.
Bu, tasavvufî bir birleşmedir Nihal,
Sen benim vuslatım, hicranım, Kâbe’msin.

Bak, hayat bize mutluluk vermedi belki,
Ama biz, kendi cennetimizi yarattık:
Senin gözlerinin içindeki o derin, tutkulu karanlıkta,
Bir yıldızın doğuşunu seyrettik.
Orada, her şey alegorikti:
Dokunuşlarımız, Süleyman'ın mührü,
Susuşlarımız, Mesnevi'den bir beyit,
Nefeslerimizin kesiştiği an,
Tüm kâinatın metaforu oldu.

Öyleyse gel, bu zayıf yüreğime sığın yine.
Bırak, bilmediğimiz bir çocuğun gözyaşı da aksın aramızdan,
Kedilere, kuşlara, kırılmış dallara yanaklarımız ıslansın.
Çünkü sevmek, buymuş meğer:
Acıyı da sevinci de,
Bir zarif tutku selinde,
Seninle, şiir gibi yaşamak…

Ve son söz, hep aynı kalacak:
Yaşamak ne güzeldir be sevgili…