Ben kendi çölünde kaybolmuş bir mecnuni
Parlak yıldızlar, güneşim süsler hayallerimi
Gece gündüz bilmeden düşlediğim düşlerim
Zamanın dışında, varla yok arasında bir yerdeyim
Güneşin altında şifa bulur benliğim
Bir seni bekler bir senle huzur bulur dertlerim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta