İkindi sonrası onyedi sularında
ırmağın üzerine düştüğünde gölgen
sessiz istasyondan tren geçerdi
ahşap pencerelerine değerdi güneş
ve gözlerinden yansırdı hüzün
şakağından vurulmuş bir şahan gibi
sevdam dolanırken üstünde
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta