Bizim yeğenler tatile gitmişlerdi. Eşimin yeğenleri daha doğrusu. Ama nereye gittiklerini bilmiyoruz....Derken bir gün kayınvalidem – sağolsun – bizi bilgilendirdi.
- “ Çocuklar geziden (tatile gittikleri yerden yani) telefon etdile, Dakka’dalarmış,” dedi.......
Allah Allah! Ne işleri var Bangladeş’te? Herhalde Datça’ya gittiler de kayınvalidem Dakka anladı diye düşündüm......Kayınvalidem ise, 'Datça değil, Dakka'ya gitmişler,' diye inat ediyor.
Birkaç gün sonra işin aslı anlaşıldı. Meğer bizim yeğenler Dakka’ya değil, Datça’ya da değil, Kapadokya’ya gitmişler....
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



