Sen yeni umutlarla gülümserken biz, senin hasretinle yanıp kavruluyoruz.
Gözlerimiz ufka dalmış, yollarına serilmiş dualarla bekliyoruz.
Gönlümüz yaralı, dilimizde örperen bir feryat...
Allah’tan reva mıdır bu ayrılık, bu özlem, bu sükût?
Hani insanlar eşitti? Hani yüreklerin yükü paylaşıldığında hafiflerdi?
Şimdi sen güneşin altında gülümserken, biz gölgelerde kayboluyoruz.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta