“Sen hüzünlüsün diye dünya durup sana yol vermeyecek” demiş Doğan Cüceloğlu, dönmeye devam edecek ve seni de önüne katıp götürecek, kimbilir belki de hiç istemediğin bir yere
O yüzden var cüz-i irade, kişi gideceği yeri en azından tanımlasın, kendini bilsin, evreni bilsin yolunu seçsin diye
Kimi zamansa yol kendiliğinden belirir önünde ama o yoldan gidip gitmemek, yahut yoldan devam etme şeklini yine sen belirlersin belki fasit bir dairedir o yol ama her ne kadar yıllar sonra başlangıç noktasına da varsan, başlangıçtaki sen değilsindir artık yoldaki tekamül olmuştur tercihin yahut bir kayboluş
Nedir kayboluşların çaresi, varlık aleminde kaybolanın ruhlar aleminde yeri neresidir? Tekamül basamaklarında kaybolan en aşağı mı düşer yoksa bu kayboluş mudur hissettiren hiçliği..
İki uzak yıldız gibiydiler, dalgın
Bilsen neler anlattı bana, sessizce
Bir sevgiyle derinleşen bakışların.
Orda değildin sanki, bir başka yerde




Ne güzel demişsiniz
dilinize sağlık
beğeni ile okudum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta