Kayboluş Şiiri - Elif Ece Dogan

“Sen hüzünlüsün diye dünya durup sana yol vermeyecek” demiş Doğan Cüceloğlu, dönmeye devam edecek ve seni de önüne katıp götürecek, kimbilir belki de hiç istemediğin bir yere

O yüzden var cüz-i irade, kişi gideceği yeri en azından tanımlasın, kendini bilsin, evreni bilsin yolunu seçsin diye

Kimi zamansa yol kendiliğinden belirir önünde ama o yoldan gidip gitmemek, yahut yoldan devam etme şeklini yine sen belirlersin belki fasit bir dairedir o yol ama her ne kadar yıllar sonra başlangıç noktasına da varsan, başlangıçtaki sen değilsindir artık yoldaki tekamül olmuştur tercihin yahut bir kayboluş

Nedir kayboluşların çaresi, varlık aleminde kaybolanın ruhlar aleminde yeri neresidir? Tekamül basamaklarında kaybolan en aşağı mı düşer yoksa bu kayboluş mudur hissettiren hiçliği..

Hiçliği hissetmeyen varlığın tadını alabilir mi?
Hiçliğini hissettiğin an Varlığı Mutlak karşısında, yaşarır gözlerin, yeşerir yüreğin

Ve hiç ummadığın anda bir müjde belirir ötelerden, en umutsuz, en küskün halinin tutar elinden neş’e, çıkarır bulutların üzerine

19 Ağustos 2024