Kayboluş Şiiri - Zihnimdeki Galaksi

Kaç satır yazdım hakkında bilemezsin.
Kaç kez döküldü dudaklarımdan o pişmanlık dolu haykırışlar
Kaç kez döndüm seni sevmekten
Bilemezsin,zordu bir insanı kaybetmek
Yazmak ve yazmak ama bir yere varamamak
Dağıtmak masayı,çevirmek tüm odanı zihninin en dağınık yerine
Nefes alamamak
Boğazında tıkanmış kül dolu kesik nefesler
Uyandığın ama parmağını bile oynatamadığın o en acınası gecelerin
Karabasanlar
Şeytan formunda gördüğün o insanlar
Bitmek bilmeyen iç çekişlerin
Çarpıntıların,herkesten sakladığın beynindeki o sisli düşüncelerin
Bilemezsin,nasıldır bir insanı kaybetmek
Sevmek,sevilmek ve sonra kaybetmek
Her gece çekildiğinde yatağının o karanlık girdabına
En kötü kabuslarına dalarken
Onların aslında en iyileri olduğunu
Aklından çıkarma
Uzayda süzülüyor gibi oluyorsun
Tüm galaksiler arasında,o sonsuz boşlukta
Ama gittikçe bir kara deliğe doğru çekildiğini göremiyorsun
Hissediyorsun,bir şeyler oluyor.
Ürperiyorsun ara sıra
Bu yol nereye gidiyor
Biliyor musun nasıl kafanın içindekilerle baş edebilmek
Kulaklarını tıkamak ama daha fazlasını duymak
Gözlerini kapatmak ama daha fazlasını görmek
Bilmiyorsun beni,onu,onları
Aynadaki görüntünden utanıyorsun tanıyamadığın için kendini
Parçalamak istiyorsun baktığın o aynayı
Gözlerinden utanıyorsun
Değiştirmek isterdin algını
Sevmek isterdin herkes gibi
Ama yok oluyorsun
Başından beri olduğu gibi
Artık kendini kurtaracak zamanı bulamayacağını anlıyorsun
Ve kafanı o aynaya vura vura düşüncelerini parçalıyorsun.
.