Kayboldum Gözlerinde Şiiri - Hamit Atay

Kayboldum Gözlerinde

Kayboldum gözlerinde,
haritası olmayan bir şehrin
en sessiz sokağında…
Ne dönüş vardı
ne de vazgeçmek.
Bakışların değdi bana,
ömrümden bir parça koptu
haberim bile olmadı.
Meğer insan
en çok kendini kaybedermiş
sevdiği yerde.
Gözlerin konuşuyordu,
dudakların susarken.
Ben sustum,
çünkü her kelime
eksik kalıyordu
sana dair.
Bir adım yaklaşsam
dünya uzaklaştı,
bir adım dursam
kalbim isyan etti.
Arada kaldım
seninle ben arasında,
ama ben
hep sende kaldım.
Kayboldum gözlerinde,
gecenin en uzun yerinde.
Zaman durdu,
saatler seni gösterdi.
Ne geçmişim kaldı
ne yarınım,
bir tek
şu anın içinde
adını fısıldayan
yüreğim vardı.
Kirpiklerin gölge düşürdü
hayatıma,
o gölgede dinlendim.
Yaralarımı sordular,
“Bakışlarından aldım” dedim,
inanmadılar.
Gözlerin…
bir yanıyla liman,
bir yanıyla fırtına.
Sığındım,
ama savrulmaktan
hiç şikâyet etmedim.
Kayboldum gözlerinde,
bulunmak istemedim.
Çünkü beni bana anlatan
tek yer orasıydı.
Aynaya baktım sonra,
kendimi değil
seni gördüm.
Eğer bir gün sorarlarsa
“nerede kayboldun?” diye,
adını söylemem.
Sadece derim ki:
Bir çift göz vardı,
bakması kader,
çıkması imkânsız…
Ve ben
o gözlerde
isteyerek
kayboldum.
Hamit Atay