Sırça köşkümdeki ücra odamda.
Duyduğum seslere kulağımı tıkayarak uyurdum,
Gürültü saraya yankılanırken mümkün değildi pembe hayallere dalmak .
Duvarlara çarpan ses, küçük bedenime fazlaydı..
Küçük bir kızın, düşleri olmalıydı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
