Hak şehrinde kaybolmuşum,mülhak ım,Vedat' ım.
Kitap oldu hayâlimde kaybolan gözlerin.
Şimdi kalbimin yazarı o şirin sözlerin.
Gitme ne olursun, kararmasın ufkum, seherim.
Bıkmam usanmam,yinede yolunu beklerim.
Karardı akşam,Hüzzâm 'ın namelerini dinlerim.
Kim ne derse desin,hep belâgati inlerim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta