Çocukken ögrendim kazanırken kaybetmeyi
Gençliğimde tattım
Kaybederken kazanmayı
Hiç elden bırakmadım hayatıma dahil olan herkesi insan sanmayı...
Zorluklar hiç yıldırmadı
Yoluma çıkan engellerden
Çoktan bıraktım korkmayı
Yalnızlığımdan hiç usanmadım
Kimseyi hafife alan biri değilim amma kimsenin ağırlığı altındada kalmadım
Saygı ile geldim insanlara kimseden alacaklı olmadım
Menfaatim için asla eğilmedim
Kimseyle gönül eğlemedim
Ayrımcılık nedir bilmedim
Önce kadın yada önce erkek demedim
Önce insan düsturumdan taviz vermedim..
bazılarının hayatına ya hiç girmedim yada girdiysemde çıkmayı bildim
Bu dünyada efendi olmak saygılı olmak değersiz
Kimilerine göre kaybettim
Kime göre neye göre bilinmez
Oysa
Ben onlara kaybetmeyi, yaşatarak ögrettim
Gözleri bağlı kalbi mahsun
Kusur gizler dili suskun
Uzaklaşıp gider sessizlige değer
Kin gütmez geriye dönmez
Kibir değildir uzakta oluş
Kiminin ederi altın kiminin kuruş
Ertuğrul derki işte budur duruş
ÖĞRENECEKSİNİZ BİR GÜN
COCUKLUGUMDAN ALDIĞIMI
KAYBETTİKLERİM KAZANCIMDIR
ÖĞRENECEKSİNİZ NEDEN UZAKLAŞTİGIMI
Ertuğrul Bey
Kayıt Tarihi : 13.5.2025 02:18:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!