Kaybettigim kendimi arıyorum

Sormayın bana
Neden bu kadar durgunsun? diye…
Çünkü bazı denizler
Sessiz görünür uzaktan,
Ama içinde fırtına saklar.

Ben susuyorsam
Yorgunluğumdandır.
Her savaşı bağırarak kazanmadım ben,
Bazı yenilgileri
İçimde gömdüm kimse görmeden.

Gülüşüm eksikse yüzümde
Bil ki çalındı birazı…
İnsan insanın içinden
Nasıl da bir parça koparıyor
Bilmiyorsunuz.

Sormayın bana durgunluğumu…
Ben artık kelimeleri
Yaralarıma pansuman yapmıyorum.
Konuşunca hafiflemiyor her şey,
Bazen anlattıkça
Daha çok kanıyor insan.

Gözlerim dalıyorsa uzaklara
Birini değil,
Kaybettiğim kendimi arıyorum belki.
Bir zamanlar
Kahkaham sokakları doldururdu,
Şimdi adımlarım bile sessiz.

Yoruldum…
Güçlü görünmekten yoruldum.
“Sen halledersin” diyenlerden,
Hep dimdik duran o kadını bekleyenlerden
Çok yoruldum.

Ben de kırıldım.
Ben de sustum.
Ben de geceleri
Yastığa döktüm içimi.

Ama ağlarken bile
Kimse duymasın istedim.
Çünkü insan
En çok en sessizken acıyor.

Sormayın bana neden durgunsun diye…
Bazı kalpler
Çok konuşunca değil,
Çok susunca büyür.

Ben büyüdüm biraz…
İstemeden,
Erken,
Yaralı…

Şimdi sakinliğim
Bir kabulleniş değil,
Bir dinleniş belki.
Bir iç hesaplaşma…
Bir toparlanma çabası.

Bazen insan
Durgun görünür,
Çünkü içinde
Yeni bir kadın doğuyordur sessizce.

Ben bağırmıyorum artık,
İsyan etmiyorum.
Ama bu, hissetmediğim anlamına gelmez.
Ben artık
Kalbimi yavaş atmaya alıştırıyorum sadece.

Sormayın bana neden bu kadar durgunsun diye…
Belki de
İçimdeki fırtına
Yıkmadan geçmeyi öğreniyordur.

Ve bilin ki
En sessiz denizler
Bir gün
En güçlü dalgayı gönderir kıyıya.

O gün geldiğinde
Ben yine gülümseyeceğim…
Ama bu kez
Kimse için değil,
Kendim için.

aygül zade