Zamanın ne içindeyim ne de dışında
Bildiğim ölümsüz bir aşkın kucağında
Sanki uyuyorum, uzun bir düşteyim
Bedenim kolsuz ayaksız takatsız
Ağır buz gibi taş gibi sessiz sedasız
Acılara katlanmış boyun eğmiş
Hareketsiz bir heykelim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta