muhanmmet faruk koca
Suskundur gece,kimse bilemez bu esrarlı duruşu sen gibi.
Her gidişinin ardında bıraktın gece misali beni,
Seni aramaktan yorulan dizlerim,kırılmış düşmüş ellerim,
Şimdi nerdesin kim bilebilir,virane şehirlerin yorgun sokakları,
Adını sokak sokak haykırıyorum oysa,
Geceye fısıldıyorum adını suskunluğa gömülüyor bir anda,
Gecemidir bize şayit olan yoksa yıldızlarmı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta