Belki bir gün İstanbul galata kulesinde
tesadüfen karşılaşırız gülümseyerek el
sıkışıp tebessüm ederiz birbirimize ve
sonra galata kulesi eşliğin de birer çay
içip eski günlerden konuşuruz uzun uzun
birbirimize bakarız kim bilir belkide kavuşma vaktidir..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta