Ben her duygulandığımda kendi duygusuzluğumla vuruşan, Kendi yüzümde ki yansımasında aynalara bakarak hiç bir beynin aklına gelmeyecek sorulara cevap arayıp da bu bastonlu gençliğini tenha bir köşeye sıkıştıran,
Çok emin güvensizlikler içinde uyku sorunu yaşayan
Kimsesiz bir savaşçı olup geldim kendi üzerime...
Vuruyorum sabahlara kadar suretime.....
Hep kendi tokatlarımda kızardı yüzüm.
Belki de bu yüzdendir hiç bitmeyen hüznüm
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta