Bir katrei damladan düştü can cana. Beden damlayı çekti,yuttu,tuttu, okyanusun içinde bir dünya yarattı sonunda attı bedenden onu dışarı.İlk nokta ışık yaydı, ışık yayılarak aydınlattı kendi karanlığını.Kör bir noktada düğümlendi balçığa bulanmış zifir.Herşey hazır verilmişti.Şaşırdı,öfkelendi boğuldu birden sonsuzluğunda.Bir ses duydu sonra....Çık dedi.Çık ve kurtul o balçıktan...İnsanoğlu çıkmak istedikçe battı daha derinlere.Yer kabardı sonunda göründü sırlar kapısı..Kapının kilidi elinin altındaydı.Açmaya çalıştı. Açamadı,yapamadı.Kapı yüzüne kapalı öylece bekledi durdu senelerce..Anahtar ise çok derinlerde bir yerdeydi.O ses umudun körleştiği noktadaki sesiydi..İnsanoğlu kendi yarattığı belkilerin derinliklerinde sonunda kaybolup,yokoldu. Asyacan Nermin Devrimci.......
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta