Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Bugün sabahın serin rüzgârlarını karşıladım kimsesizliğim ve ötemdeki çaresizliğimle. Özgürlüğümü süt beyazı bulutların masumluğuna emanet ettim, elem çeken gönlüm ve acınası bahtımla. İçten içe masum gözyaşlarım hüzünlü umutlarımın ırmağı oldu. Karanlıktan kat kat semadaki ışıklara bakan gözlerim, arşın derinliklerinden yoktan var edene teslim olan gönlüm. Ve geride gözlerim görmese de, ellerim dokunmasa da hayatın hakiki gül bahçelerine, derin yalnızlığımda hergün bir rüyadan sahici kaderin tecellisine inanmak bizimkisi.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta