Wagner sevdasina yenik dusen Nietzsche,
Pek ic acici bir hayat yasamamisti herhalde,
Ablalari ile oturup buyumus, yalnizlik nedir
o onu cok ama cok iyi bilmisti, korkuyordu o,
yasami boyunca hastaydi her turlusunden,
pek cok eziyet gormustu annesinden, derdi o,
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta