Beni boğuyor bu kasvetli şehrin bulutları
Kalmadı artık tükeniyor aşka dair umutlarım
Düşüncelerle boğuyor hayatın soyut kavramları
Bilmiyorum onları ve kendimi nasıl tanımlarım
Zindan gibi aşılmaz duyguların taştan kalesi
Nasıl aşarım nasıl bulurum yolu bilmezdeyim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta