Otuz yıl kadar oldu;
bir köy halkı kadar insan,
bu apartmana taşınalı
Bulutlara doğru uzanan
24 daireli küçük bir köy!
Her yanı beton kaplamalı
Kaf önce hafif hafif düşüyorsun sonra
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda
Devamını Oku
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda




Betonlar kaderimiz oldu.....insan ilişkileri de beton gibi kaskatı......ufaldıkça ufalıyor toprak, su hatta hava ve yanında dostluklar........doğayı kasımpatı çiçekleriyle yaşatan şiirinizi kutluyorum tüm yüreğimle ve tam puanımla...........saygılarımla............Saniye Sarsılmaz
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta