Kasımpatı
Kapına bir kasımpatı bıraktım... Gül değil. Çünkü gül baharı sever, ben ise seni en çok ömrünün sonbaharında sevdim.
Herkes giderken ben kaldım. Rüzgâr dalları kırarken bile adını kalbimde incitmedim. Sen uzaklaştıkça, ben sana biraz daha yaklaştım içimden.
Sana dokunamadığım her gün, bir ömür eksildi ömrümden. Sesini duyamadığım her gece, yıldızlar bile sustu gökyüzünde. Ben karanlığa değil, sensizliğe yenildim.
Ayrılık diye bir şey yok.
Bu bizim yalanımız.
Sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var.
Şimdi neredesin? Ne yapıyorsun?
Güneş çoktan doğdu.
Devamını Oku
Bu bizim yalanımız.
Sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var.
Şimdi neredesin? Ne yapıyorsun?
Güneş çoktan doğdu.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta