Kasım Akşamı Şiiri - Erbatur Korkmaz

Yokluğunda ömrüme ne türküler sığdırdım da
Bir türlü sığdıramadım
Kalp satırlarının arasına beni

Çalamadım aklını ve kalbini
Sazın tellerini çaldığım gibi

Söyleyemedim sana süslü cümleler
Kalemimden kağıda geçtiği gibi

Ve bir türlü anlatamadım derdimi
İçimi içime döktüğüm gibi

Yokluğunda ne güneşleri yağmura çevirdim de
Bir türlü çeviremedim
Benden gittiğin yönden seni

Sanıyorlar ki en iyi yazar benim
Oysa bilmiyorlar
Kalemimden ilerisini yazamıyorum
Yazamıyorum sendeki beni
Yazamıyorum kaderime seni
Sıra ne zaman sana gelse
Hüznün umutları
Adeta hapisten çıkıyormuş gibi
İçimden dışarıya çıkıyor

Sıra ne zaman sana gelse
Beni yazmaya gelse
Kaleminin kurşunu bitiyor
Yazmaya kağıdın kalmıyordu

Sıra ne zaman sana gelse
Beni yazmaya gelse
İçindeki ilkbahar yaprakları
Birer birer düşüyordu