Ne kadar çok yaprağımı döktün böyle…
Fırtınanda alabora oldu,
kalbimin tepesine tırnaklarımla kazıdığım evimin çatısı…
‘Kasım’ bu son gecedir seninle…
Bırakıyorsun şimdi,
ömrümü bağışladığım harabe evin enkazı altında kalmış ruhumun yaralarıyla…
Şimdi nereden başlasam?
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta