Kasım’a Râğmen Şiiri - Ali Taşkala

''Kasıma Rağmen''

Ve şimdi…
Takvimlerin arasına
SIKIŞMIŞ
bir sızı gibi
Duruyor ADIN,
heybemde ...
Bir KASIM aralığıdır yine.
Her YAPRAK dökülüşünde
Bir yanım yeniden EKSİLİYOR,
Bir yanım yeniden filizleniyor SENSİZLİĞE...

BİLİYORUM;
Mevsimler öğretiyor insana
Gitmenin de kalmak kadar
AĞIR olduğunu...

Bir bakıyorsun,
Bir rüzgâr esiyor,
KÖKLERİN titriyor,
DALIN ürperiyor,
SONRA,
Kasım oluyorsun...

AYRILIKLAR insanın içinden
Sessizce bir yaprak daha koparıyor.
Birden aralık oluyorsun her şeye RAĞMEN...

Ah, aralık…
Dudaklarımda solgun bir hatıra şimdi,
Ne karı dinliyor
Ne soğuğu;
Bir tek senin yokluğuna alışmaya çalışıyor.

Belki de böyledir her hikâye;
Biri gider, Kasım olur,
Biri kalır, Aralık olur …
Ama hep ikisinin arasında
Üşüyen bir yer olur.
Yaprak üşür, dal üşür,
Ben üşürüm …

Ve ben,
Hâlâ senin ayak izinle
Üzerine basmadan geçmeye çalışıyorum
Bu uzun aralığı.
Beni
Bırakıp gittiğin bu kasıma râğmen…

Ve beni...
O kadar saklanmama rağmen,
seni bir şiirde yeniden severken görmüşler…

Ali TAŞKALE
İZMİR
3 aralık 2025