Kasım…
Sen sonbaharın en belirgini,
Yazı arkanda bırakan,
Kara kışı önüne alansın.
Sen vakti gelince ağacı çıplak bırakan
Ama köküne filizi aşılayansın.
Yaprağa ve doğaya kendi renklerini hüznü, yalınlığı
Korunma içgüdüsüyle sert rüzgarını giydirensin.
Kasım…
Sen aşkı aşk için yaşarsın.
Yaz aşkının verdiği o bir anlık, gelip geçici heves duygusu değilsin
Sen fırtınalı, tutkulu, her daim aşkı hisseden,
Bir ömür boyu aynı yastığa baş koyansın.
Sen farklısın.
Senin için: ‘’Kasımda aşk başkadır. ’’ derler.
Kasım…
Ben senim, sen bensin.
İkimiz hayatın zorluklarına karşı ayakta dik durur,
Rüzgarında, yağmurunda çelik zırhımızı giyeriz.
Şiddetli lodosumuza rağmen bulutların arasından yer yer
Ilık kış güneşimizi de gösteririz.
Sen dengesin, benim yaşam kılavuzumsun varlığınla.
Kayıt Tarihi : 19.2.2014 14:19:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!