Kaside-i Sabr-u Kader Şiiri - Hüseyin Tü ...

KASÎDE-İ SÂBR u KADER

Eyâ gönlüm, yine sensiz mi savurur dem-i hicrân?
Çöker sineme bir âh, olur âlem bana zindân.

Zemânın sert esip giden o rüzgârında kaldım ben,
Ne bir râh bulur oldu gönül, ne bir dem-i gufrân.

Geceler sustu feryâdıma, yıldızlar bile mahzûn,
Kader yazdı serime nice dert, nice gam u hicrân.

Kalemden dökülen her sözüm âhınla dolu şimdi,
Ne çâre, bu cihanda yine sensin bana mihmân.

Nedir bunca elem yükü ki çöktü gönlüme birden?
Nedir bu nefesimde saklı, dillense titrer erkân?

İmtihân olsa gerek bu, İlâhî bir tecellîdir;
Kulun sabrı imiş Hakk’a açılan bütün erkân.

Eyâ Rabb-i kerîm, her nefeste rahmetin ansızın iner,
Ki merhametin olsun kuluna dâim yolda rehber-vân.

Nefis bir ejderhâdır, gönül bir kimyâ-hâne;
Senin lutfun ile cevher olur, yok ise hep noksân.

Yazıp nakş eylediğin her kederde bir hikmet var,
Bu dünya imtihân sahnesidir, İlâh’ın nişân.

Kader çarkı döner durur, âdemoğlu bilmez hikmet,
Lâkin sabr ehline indirirsin rahmet-i Rahmân.

Gönül kırılır elbet, bu âlemin kanunudur;
Fakat her kırık kalpte tecellî eder senin lutf u ihsân.

Güzâr eyler gönül derdim ile sensiz her gecede,
Ne çâre, dert bana yâr oldı yine bu imtihân içre.

Sabır bir gonca güldür ki açar âhirde rahmetle,
Dua bir kanat olur, uçurur âhı arşa gizlice.

Eyâ Rabbim, gönül hâlimi sen bilirsin ezelden,
Bu kulun derdini rahmetin ile şifâ kıl bu demden.

Gönlümün üstüne çöken bu gamı bir lütf ile yırt;
Beni sabrınla donat, kederimden de emin eyle yeniden.

Kalbime kuvvet, nefse dizgin, gözyaşıma sükûn indir;
Bu âhır nefesim dahi senin adınla dolsun hep içimden.

Ve ey gönlüm… bilin ki Hakk’ın defterinde her gam
Bir gün rahmet olup iner: işte hakîkat budur candan.