Kaserin Oyunları Şiiri - Hamit Atay

Kaderin Oyunları

Kaderin oyunları hep mi derttir bana,
Gül dediysem, diken çıktı avucuma.
Bir sevdaya tutundum, yarım kaldı,
Bir umut ektim, yağmur yağmadı üstüme.
Yol dediler, yürüdüm taşlıydı her adım,
Geceler omzuma çöktü, sabahlar kırgın.
Ne zaman “tamam” desem hayata,
Bir imtihan daha koydu karşıma ansızın.
Güldüm, içimde ağladı başka bir ben,
Herkes kalabalık, ben yine yalnızken.
Soruyorum kendime her sessiz akşam:
Bu yorgunluk neden hep bana denk?
Kader, biraz da dinlendir yüreğimi,
Her sınavım mı hüzün, her dersim mi acı?
İnan, taşımaktan yoruldu bu kalp,
Bir tebessüm borcun var bana, azıcık.
Yine de küsmem hayata, bilirim,
Sabırdır insanı ayakta tutan.
Belki de bu dertler beni ben yapan,
Kaderin sert ama öğretici oyunları olan.
Ve bir gün,
yorulduğumu bile söyleyemeyecek kadar
yorulduğum bir anda,
oturup kaderle yüz yüze konuşacağım.
“Bu kadar mıydı?” diyeceğim,
“İnsanın payına hep eksilmek mi düşer?”
Bana verilen her sevdanın bedelini ben ödedim,
Gitmek isteyene yol oldum,
Kalmayana hatıra…
Hiç kimseye yük olmadım ama
Herkes yükünü kalbime bıraktı.
Ben kırıldım,
ama ses etmedim,
Çünkü sessizlik de bir onurdur bazen.
İçimden kanarken bile
“İyiyim” demeyi öğrendim hayata.
Kader sandı ki alışırım,
Sandı ki suskunluk kabulleniştir.
Oysa bilmediği bir şey vardı:
İnsan susa susa güçlenir,
Acıya baka baka dimdik durur.
Bir gün bu yorgun kalp
Hesap sormayacak belki,
Ama artık eğilmeyecek de.
Ne her gelene kapı açacak,
Ne de gidenin ardından diz çökecek.
Ve işte o gün,
Kader beni yine sınarsa
Ben bu kez dert olmayacağım kendime.
Başımı göğe kaldırıp diyeceğim ki:
“Yandım ama kül olmadım,
Kaybettim ama kendimden vazgeçmedim.”
Eğer bu kadar acıdan sonra
Hâlâ ayaktaysam,
Bil ki kader değil,
Ben kazandım bu savaşı.
Hamit Atay