Kaserimize Boyun Eğdik Şiiri - Hamit Atay

KADERİMİZE BOYUN EĞDİK

Bir zamanlar umut doluydu gözlerimiz,
Bir dokunuşla başlardı bahar,
Şimdi her şey sanki yarım kalmış,
Ne sen varsın, ne de o eski diyar.

Bir yemin ettik susmaya birlikte,
Aynı göğün altında, ayrı şehirlerde,
Kalplerimiz yan yana ağladı belki,
Ama ellerimiz kavuşmadı bir daha kaderde.

Kasım yine geldi usulca,
Rüzgârda senin adın var hâlâ,
Bir yaprak gibi savruluyorum,
Bir dalın ucunda asılı kalmış anılarla.

Kaderimize boyun eğdik biz,
Ne savaşabildik, ne vazgeçtik,
Bir yanımız seni bekledi hep,
Bir yanımız çoktan terk ettik.

Bir yıldız düştü bu gece sessizce,
Belki o da bizden bir parça,
Gözlerim bulut, kalbim fırtına,
Ve içinde sen varsın hâlâ.

Bir zamanlar umutla baktık göğe,
Şimdi bakmıyoruz bile, neden?
Çünkü öğrendik…
Kimi sevdanın sonu yok, sadece özlemi derin.

Kaderimize boyun eğdik sessizce,
Ne isyan ettik, ne dua,
Sadece sustuk,
Çünkü bazı ayrılıklar bile konuşmayı utanır bazen.

Ve sen…
Belki bir gün hatırlarsın beni,
Kasım’da, karanlık bir gecede,
Bir şarkı çalar radyoda —

İşte o an anlarsın,
Biz bitmedik, sadece kaderimize boyun eğdik.
Hamit Atay