Kasanın içindeki kalp Şiiri - Mesut Özde ...

Kasanın İçindeki Kalp

Sabahları kravatını düğümlerken
aynaya değil, zamana bakarsın.
Dakikalar seninle pazarlık yapmaz,
sen onlarla anlaşmayı çoktan imzalamışsındır.
Bir bankacı adamın sabahı böyledir;
sessiz, hesaplı, biraz yorgun.

Parmakların rakamlara alışkın,
ama kimse bilmez
hangi sayının canını daha çok yaktığını.
Faiz oranları yükselir düşer,
senin içindeki boşluk
hiçbir tabloda görünmez.

Masanda duran dosyalar
hayatların özetidir aslında.
Birinin hayali evdir,
birinin kurtulmak istediği borç,
birinin “son bir şans” dediği umut…
Hepsine soğukkanlı bakarsın,
çünkü duygularını kasada saklamayı
çok küçükken öğrenmişsindir.

Öğle arasında kahveni içerken
pencereden geçen insanları izlersin.
Kimisi acele, kimisi telaşsız.
Sen hangisisin, bilmezsin.
Çünkü koşmakla durmak arasında
ince bir çizgide yaşarsın.
Bilanço gibi dengede görünürsün
ama içinde hep açık vardır.

Akşamüstü ışıklar yanarken
şehir daha yumuşak olur.
Sen yine de sert durursun;
takım elbisenin omuzlarına
yüklenen sorumluluklar var.
Kimse sormaz sana
“Bugün nasılsın?” diye.
Çünkü sen,
herkese güçlü görünen adamsındır.

Oysa geceleri eve döndüğünde
ceplerinden sessizlik dökülür.
Ayakkabılarını çıkarırken
günün ağırlığı da yere düşer.
Bir bankacı adamın yalnızlığı
hesap ekstresi gibidir:
uzundur, ayrıntılıdır,
ve kimse okumak istemez.

Sevmeyi bilirsin aslında,
ama sevgiyi vadeye bağlamazsın.
Birine kalbini açmak
en riskli yatırımdır senin için.
Çünkü kaybetmeyi çok iyi bilirsin,
kazanmak kadar.

Bazen bir mesaj beklersin,
ekran karanlık kalır.
O an anlarsın:
Bazı eksikler
hiçbir krediyle kapanmaz.
Bazı boşluklar
sadece susarak büyür.

Yine de ertesi sabah
kravatını düğümlersin.
Dünya dönsün diye
sen işine gidersin.
Çünkü bir bankacı adam
duygularını ertelemesini bilir.
Ama kalbi…
kalbi her akşam
sessizce iflas eder.

Ve kimse bilmez,
kasaların ardında
en kırılgan şeyin
senin kalbin olduğunu.