Sessizce dökülür yeryüzüne kar taneleri
Masumların hıçkırıkları derinden geceleri
Ahlarına vahlar inerek kapanır perdeleri
Zevkin uğruna depreşir zalimin dürtüleri
Meymenetsiz leş kargaları indirirler pençelerini
Heybetlerinden alırlar bu kurgunun cesaretlerini
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta