Kartalkaya Şiiri - Köşektaş Türküleri

Kartalkaya arkasından gün doğar
Zerdaliyi altın renge hep boyar
Bilgi aşkı yürekleri de yuyar
Bozkırın kalbinde başlar bu sefer.

Tayfur, Yunus, Serkan fırlar tay gibi
Güneş Sivri’de bir altın yay gibi
İlim açlığı ki sonsuz çay gibi
İstikbal ufkuna koşar her nefer.

Kelenkeste derya boyu dolansın
Yercüürce toprağına bulansın
Tosbağalar uykusundan uyansın
Tabiat bağrında kurulur mahşer.

Yoncalıkta karakucak tutulur
Tozlu yollar kadifeden yutulur
Susaşınca pınarlarda yatılır
Alınlarda parlar o terli zafer.

Nevruz, çiğdem, öksüz oğlan süslenir
Doğa ana cömertliğiyle seslenir
Yiğit olanlar bu toprakta beslenir
Çiçekler içinde şenlenir her yer.

Köşektaş’ım, Göğkıyı’da izimiz
Suvalgın’da, Uç kuyu’da özümüz
Kızıltepe, Sivri’dedir gözümüz
Şeref levhasına yazılır bu yer.

Özgürlük mü, yoksa vatan borcu mu?
Kartal gibi süzülmenin harcı mu?
Gönlümüzün yıkılmaz o burcu mu?
Hasret ocağında pişer her değer.