İnanılmaz yalnızlıkla doğdum ben,
inanılmaz yalnızlıkla da gidiyorum-
ölümün öpüşüne karşın.
Sonsuzluğu size bırakıyorum, dostlar…
Bir de
şafağın tortusunda uyanıveren
o incecik ot sapını-
Her şey güzeldi bir zaman, çok önce
Şehirler, insanlar, güneş deniz
Mutluluğumu görebilirdiniz
Çökmeseydi içime bu son gece




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta