Karşılıksız Aşk Şiiri - Ali Mutlu

Sevilmemek acıtır.
Ama insanı büyüten genelde budur.
Çünkü insan,
en çok karşılık görmediği yerde
kendini tanır.

Karşılıksız aşk,
birine duyulan sevgiden çok
kendine duyulan sabrın sınavıdır.

Başta anlamazsın.
Beklemek sana romantik gelir.
Sessizlik,
“yoğun” diye açıklanır.
Geç gelen cevaplar,
“yoğunluk” sanılır.
Çünkü umut,
insana her şeyi makul gösterir.
Bir mesajı beklersin.

Saatlere bakarsın.
Telefon elindedir ama
ne bir mesaj ne de bir arama gelir.
Hayat durur.
Zaman uzar.
Bir ihtimal,
gerçeğin önüne geçer.
Ve sen buna
aşk dersin.

Oysa karşılıksız aşk,
sevgiyle değil
umut bağımlılığıyla beslenir.
Çünkü umut,
gerçekle yüzleşmek istemeyen insanın
en sevdiği kaçıştır.

“Belki” dersin.
“Bir gün” dersin.
“Şartlar değişince” dersin.
Ama hiçbir zaman
“Ben bu durumda ne yaşıyorum?” demezsin.

Karşılıksız aşk,
insana sınırlarını öğretir.
Ne kadar verdiğini…
ne kadar az aldığını…
ve ne kadar görünmez olduğunu.

Bir noktada fark edersin:
Hep sen soruyorsundur.
Hep sen hatırlıyorsundur.
Hep sen açıklıyorsundur.
Ve sevgi,
yavaş yavaş
tek taraflı bir çabaya dönüşür.
İşte orada bir gerçek vardır
ama kimse duymak istemez:
Sevgi dilenilmez.
Sevgi,
ısrarla kazanılmaz.
Sessiz kalınarak büyümez.
Sevgi,
iki tarafın da
aynı masada oturmasıyla olur.
Ama karşılıksız aşkta,
masada hep tek kişisindir.

Diğer taraf,
ya hiç gelmez
ya da sadece ara sıra uğrar.
Ve sen,
o kısa gelişleri
bir şey sanarsın.

Bir bakış,
bir cümle,
bir anlık ilgi…
Bunları büyütürsün.
Çünkü kalbin,
boşlukla baş etmek istemez.
Ama gerçek şudur:
Az ilgi,
büyük sevgi değildir.
Az ilgi,
sadece az ilgidir.
Ve insan,
sevilmediğini bildiği hâlde
kalıyorsa
orada aşk değil,
korku vardır.

Yalnız kalma korkusu.
Boşa çıkma korkusu.
Yanılmış olma korkusu.
Çünkü kabul etmek zordur:
Birini sevmiş olabilirsin
ama o seni hiç seçmemiştir.

Karşılıksız aşk,
insana şunu öğretir:
Herkes seni sevmek zorunda değil.
Ama sen,
sevilmediğin yerde kalmak zorunda değilsin.

Gitmek,
yenilgi değildir.
Gitmek,
kendine sadık kalmaktır.
Ve bazen,
en büyük sevgi
kendini daha fazla incitmemektir.

Karşılıksız aşk bittiğinde
geriye acı kalır.
Ama o acı,
insanı küçültmez.
Doğru yaşanırsa
olgunlaştırır.
Çünkü insan,
bir daha
sevgiyi dilenmez.
Ve bir gün,
beklemeden sevilen bir yerde
durmayı öğrenir.