Karmaşık bir Sarmaşık II

Damarlarımda dolanan, sinsi ve asırlık bir zehir...
Kokuşmuş benliğimden söküp atmak en büyük savaşım.
Kabuğuna sığmayan, çırpındıkça kanayan bir yılan misali,
Eski derimi sıyırıp asfalta bırakmak tek telaşım.

"Seviyor, sevmiyor" falında can veren bir papatya kadar çaresiz,
Gölgeme prangalanmış, kendi içimde müebbet bir esirim.
Hevesi kursağında, oyuncağı parçalanmış bir çocuk gibi hırçın,
Ve göğün kusmaya hazırlandığı kurşuni bulutlar kadar ağır,
Dipsiz bir kuyu kadar huzursuzum...

Hayat denen bu minderde, nefesi kesik, tuş olmuş bir pehlivan...
Ya da en parlak çağında unutulmuş, sahaya küskün o yedek benim.
Uykunun haram olduğu gecelerde yorganım koca bir hiçlik,
Okyanusta sürüsünü kaybetmiş bir balık,
Çölün ortasında seraba aldanıp kurumuş, yorgun bir kervanım.

Ve nihayetinde, toprağına düşman, lanetli bir nebatım ben;
Kendi zihnimin köklerini kemiren, obur bir etyiyen...
Düşüncelerimle kendi başımın etini lime lime koparıyor,
Tükettikçe kendimi, bu kusursuz deliliğe bir türlü doymuyorum.