Karlar yağıyor kazmaların üzerine
kürekler üşüyor, toprak üşüyor.
Arabalar üşüyor, duvar üşüyor...
Eller keskin, sımsıkı dişler.
Küreğin sapından buharlar çıkıyor,
işçinin alnından..
Karlar eriyor nefesinin buharından.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta