Bir zamanlar baharları bitmeyen
Şimdi karlı dağlarımdan sesleniyorum,
Bu son seslenişim sana, Bak;
Gözlerine bir çığ gibi düşüyorum.
Kimselere değişemem saçının bir tek telini
Bırak hüzünleri bir başına uzat artık bana ellerini...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta