Karışık Şiiri - Erşan Uğur Gökçe

bir sigara yaktım aklımın içinde...
ucundaki korun ışığıyla mazimin günlüklerini okumaya çalıştım...
her nefesi çekişimde içime parladı ışığım...
ben ölümü içime her çekişimde geçmişimi daha rahat gördüm böylece...

bir fikrin yaktığı lambayla aydınlanmaya alışmış bu boşlukta...
sonun habercisinin ucundaki minik kor parlaklığıyla geçmişe döndüm bu gece...

bak...
ne sen kaldın nede ben...
birlikte yürüdüğümüz yollara ekinler ekildi...
büyüdü biçildi.. çürüdü söküldü...
kötü bi hasat ertesi umutsuzca nadasa bırakıldı bizim mazimiz bu kez...

ikimizde birbirinden farklı ama ikimizde çok şey istedik...
ve fakat bu hayatın verecek ne kadar fazla şeyi varmışki...
o kadar çok vermesine rağmen; biz alamadık istediklerimizi...

sabanın sivri ucu topraklarımızda dolaşırken..
yol yol ayırırken aslında ikimizi onlarca defa...
hani boyuna uzun çizgilerle...
saplandı bu kez gömülü kalbime...
ekili ekinimiz bize yetsin kaygısıyla çekerken sabanı...
meğer ardımda bırakmışım sana kanayan yaramı...

her gözyaşım bir cümle armağan etti bu toprağa..
toprağın özünden kalbimi buldu yaralanan saban tarafından...
benim her acı dolu gözyaşım ilacım oldu ardımızdan...

ikimiz hakkında geçmiş zamanlı konuşmak zor gelmekte..
cümlelerin birbirinden kopukluğu şuanki kararsızlığımdandır...
kafamın içindeki tilkiler artık dolaşmaktan yorulup dişlerini sıkmış...
her fikrim kendi ardından gelen bir diğerine bilenmekte..