Ey içime gömülen sessiz yara,
Meğer ölüm taşın ağırlığında değil , ince bir çatlağın kaderinde saklıymış.
Karıncalar bilirmiş bunu… Bir avuç toprağın altında ezilmez de kabuklarına düşen küçücük bir kırıkla sessizce çekilirlermiş hayattan. Duyulan şey kemik değil; ömrün içinden kopan ince bir sarsıntıymış.
Ben seni öyle kaybettim.
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Ne güzel demişsiniz
beğeni ile okudum
dilinize sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta