Keskin kenarlarım vardı benim.
Yumuşakça kapladın, yuvarladın…
Toyluklarım, uçarılıklarım vardı benim
Sessizce beyazlatıp, örttün…
Haksız, saçma sapan çıkışlarım vardı benim.
Sabrınla, güzelliğinle boğdun…
Sessiz ama hep güzel yağıp,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




harika bi anlatim......
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta