Kardeşlik Türküsü Şiiri - Arif Atılgan

Dersin 9 bölge, 81 bir il var,
Salon dolu, gönüller bize hep dar.
Haine yaz gelmiş, Bozkurtlara kar,
Kiminle yazlaşıp, kimle kışlarsın?

Küsenin gönlünü alsan ne olur,
Dağılan yuvayı kursan ne olur?
Türk’ün harmanını vursan ne olur,
Kimi tok tutarsın, kime elersin?

Bir taş atmıyorsun düşman gediğe,
Sırtını dönmüşsün kurdun yüzüne.
Dirliğin mi kaldı kendi evinde?
Kiminle savaşır, kimle gülersin?

Terörist ölmeden bitti kininiz,
Türk’e yönelmiş hep oklu diliniz.
Kardeşlik Türküsü, boş hep kisveniz,
Kiminle oynarsın, kimle söylersin?

Dökülmüş harmanlar, yanmış ocaklar,
Bozkurt köylerinde sessiz bucaklar.
Gardaşım gardaşa vurmuş bıçaklar,
Kimi bağrına basar, kimi itersin?

Er meydanlarında tozu dumana,
Katardım bir zaman kanın damlasa.
Türk’e erlik midir kendi kanına?
Kime kan kusturur, kimi seversin?

Çöken çatıların altında durma,
Bozkurtlar yurdunu yıkıp da vurma.
Birleşmeyen kurtlar av olur sonra,
Kimi parça eder, kimi birlersin?

Düşmanın ekmeği yağlı sofrada,
Kurdun hakkı kaldı hep taş yufkada.
Türk milleti susar düşman tufanda,
Kime kalkan olur, kimi delersin?

Yiğidin öfkesi barut kokmalı,
Kılıcı parlayıp göğe kalkmalı.
Türk’ün kalbi Türk’le dolup taşmalı,
Kime kucak açar, kime kaparsın?

Atılgan’ım korkmam meydan beklerken,
Yol üstünde hain pusu kurarken.
Sen dönmüşsün kendi soyun dururken,
Kime sahip çıkar, kimi atarsın?