Çiçekçi kız bağırır,
“Güneş dolu sepetim! ”,
Ardında gölge gibi,
Beş yaşında bir yetim.
Görmeyen kardeşine,
Gördüğünü anlatır,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




sanki bir masaldan çıkma duygular. tüm kalbimle Türk halkı için geçerli olmasını diliyorum. yüreğinize sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta