Ne zaman konuşmak istersen, telefonum açıktır daima.
Ama hudutlarıma, umutlarıma işgal ediyorlar.
Bu yüzden meşguliyetimi anlayışla karşıla.
Beyin hücrelerim tıkanmış durumda, işgal ediyor.
Onlar kim dersen, seni düşlediğim her dakikanın bir zerresi demeliyim.
Veyahut günümü altüst eden düşünceler...
Sen hastalıkla boğuşurken, ben dumanla yüreğimi tütsülüyorum.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta