Kardelenler Ve Aşklar

Buz tutmuş zamanlarda
Açan çiçeklerin adıdır yalnızlık
Her bir yaprak ayrı yara
Her bir kök ayrı kavga
Karların altında unutulmuş bir el
Uzanır durur gökyüzüne
Dokunamaz

Ama o elin parmak uçlarında bir çocuk sevinci
İncecik bir umut
Toprağın altında beklemiş de
Güneşi ilk kez görüyormuş gibi
Ürperen bir sevinç

Ne sevinci be arkadaş
Kavgası olur mu
Kaç kıştır bu toprak altında
Kaç bahar bekledik
Gelen giden mi var
Kardelen dediğin nedir ki
Bir başkaldırıdan ibaret
Hem de en yalnızından

Yalnızlık mı
Kardelen yalnız değil
Altında binlerce tohum
Binlerce bekleyiş
Birbirine yabancı da olsalar kökler
Aynı suyu içerler
Aynı toprağın türküsünü...

Doğru
Aynı soğuk vurur yüzümüze
Aynı güneş ısıtır
Ama yine de
Herkes kendi yarasını taşır
Herkes kendi yanar kendi ağlar
Bir kardelenin gözyaşı mı olur
Olur be
Kar olur yağar toprağa
Bir beyaz yorgan gibi
Belli etmez

İşte
O gözyaşlarıyla büyür aşk
Görünmez diye yok mu sayılır
Bilinmez mi
Sen hiç karların eridiğini gördün mü
O zaman anlarsın
Ne çok kardelen varmış
Ne çok sevda birikmiş
Toprağın altında
Gün yüzüne çıkmayı bekleyen

İkisi birden sustu
Karların arasında bir baş
Bir baş daha
Bembeyaz örtüyü delip geçen
İncecik bir inat

Aşk
Bir Kardelen işidir
Bir kardelen kadar sessiz
Bir kardelen kadar inatçı
Ve bir o kadar
Güneşe aşık