Kardelen Çiçeğim Şiiri - İhsan Yılmaz

Kardelen Çiçeğim

Aynı havayı soluyoruz,
aynı kentin dar sokaklarında
adımlarımız yankılanıyor,
ama göz göze gelmemiz bile yasak.

Feodal zincirlerin ördüğü duvarlarda
sevdalar çürütülüyor,
geleneklerin karanlığında
yürekler sessiz çığlıklarla boğuluyor.

Oysa ben,
sırf yüzünü güldürebilmek için
bütün dünyayı feda ederdim,
ellerim kırlangıç olurdu
gökyüzünden sana konmak için.

Ne kadar narinsin,
ne kadar masum bir yüzün var;
o yüzü güldürmek
hayatın bana sunduğu en büyük zafer olurdu.

Ama işte, yasakların ülkesi burası,
aşkımızı gölgeye saklayan
bir toplumun nefessiz odaları.

Ben sana uzaktan bakıyorum,
yüreğimde saklı bir sır gibi.
Kardelenim…
Kışın ortasında açan tek çiçeğim,
soğuğun içinde bile
umudun en beyaz gülüşüsün.

Biliyorum,
bir gün yasaklar yıkılacak,
ve ben sana koşacağım
özgürlüğün ilk sabahında.
Eylül/ 2025